Tradycja przekazania różańca św. Dominikowi i odrodzenie przez Alanusa de la Roche
Jak wspominaliśmy we wcześniejszym artykule „Październik miesiącem Różańca Świętego”, Matka Boża ukazała się założycielowi zakonu Dominikanów św. Dominikowi Guzmanowi (†1221), zachęcając go do głoszenia modlitwy różańcowej jako skutecznej broni przeciw herezji albigensów.
W późniejszych wiekach, szczególnie w XV stuleciu, inny dominikanin Alanus de la Roche odnowił i ujednolicił praktykę różańca, nadając jej formę, jaką znamy do dziś. Różaniec od początku łączył prostotę modlitwy ustnej z głębią medytacji nad tajemnicami życia Chrystusa przez Maryję.
Odmawianie z wiarą i nadzieją Różańca św. odegrało ogromną, mistyczną rolę wśród całych narodów.
Modlitwa Pańska.
Pater noster, qui es in caelis: sanctificetur nomen tuum; adveniat regnum tuum; fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie; et dimitte nobis debita nostra sicut et nos dimittimus debitoribus nostris; et ne nos inducas in tentationem; sed libera nos a malo. Amen.
Poczynając od wielkiego oblężenia Malty w 1565 r.przez flotę Imperium Osmańskiego, zawierzenie Maryi i modlitwa obrońców dawała nadprzyrodzone efekty. Europa od wieków zmagała się z najazdami muzułmanów. W 1565 roku, chrześcijańska Europa stanęła wobec groźby zdobycia Malty przez muzułmańskie Imperium Osmańskie.
Rycerze zakonu maltańskiego wraz z mieszkańcami wyspy bronili się z heroizmem, a papież Pius IV wezwał wszystkich wiernych do modlitwy różańcowej. Choć sytuacja wydawała się beznadziejna, obrońcy, zawierzając się Maryi, odparli najeźdźców. To zwycięstwo, podobnie jak późniejsze Lepanto, przypisywano wstawiennictwu Matki Bożej i sile różańca
[1] H. Sire, The Knights of Malta, New Haven 1994.
Kolejnym i jednocześnie najbardziej symbolicznym, było zwycięstwo pod Lepanto w 1571 r.
Papież św. Pius V zdołał zjednoczyć państwa katolickie w tzw. Świętą Ligę. W dniu 7 października doszło do bitwy morskiej pod Lepanto (obecnie Nafpaktos, port w środkowej Grecji). Chrześcijanie zwyciężyli, a papież ogłosił, że stało się to dzięki modlitwie różańcowej, którą w tym czasie odmawiano w Rzymie i całej Europie w intencji ocalenia wiary
[2]L. Pastor, Historia papieży, t. 19, Warszawa 1984.
Na pamiątkę tego wydarzenia Pius V ustanowił święto Matki Bożej Różańcowej, obchodzone 7 października. Od tego też czasu październik stał się miesiącem szczególnie poświęconym Różańcowi.
Kiedy znów wojska osmańskie oblegały Wiedeń w 1683 roku, cała Europa drżała o swój los. Papież Innocenty XI wezwał wiernych do modlitwy różańcowej w intencji obrony Europy. Król Jan III Sobieski, prowadząc wojska chrześcijańskie, powierzył bitwę Maryi. W dniu 12 września chrześcijanie odnieśli spektakularne zwycięstwo, które przypisywano również modlitwie różańcowej
[3]J. Wimmer, Sobieski pod Wiedniem 1683, Warszawa 1983.
Pozdrowienie anielskie.
Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum; benedicta tu in mulieribus, et benedictus fructus ventris tui, Iesus. Sancta Maria, Mater Dei, ora pro nobis peccatoribus, nunc et in hora mortis nostrae. Amen.
Objawienia maryjne.
W La Salette (1846), Matka Boża ukazała się dwójce pastuszków, Melanii i Maksymilianowi. Objawienia miały miejsce w okresie wielkiego nieurodzaju i głodu co spowodowało kryzys moralny i religijny. Maryja nawoływała do pokuty, modlitwy i odmawiania różańca, aby zadośćuczynić za grzechy ludzi i przywrócić Bożą łaskę.
Dwanaście lat później, w Lourdes, w 1858 r. Maryja ukazała się Bernadecie Soubirous aż 18 razy. Podczas objawień Matka Boża trzymała różaniec w dłoni i wspólnie z Bernadetą odmawiała modlitwę.
Region, w którym leżało Lourdes, był zamieszkany głównie przez biednych wieśniaków, co tworzyło atmosferę braku perspektyw i nadziei. Objawienia miały miejsce w okresie silnych napięć między Kościołem a rosnącymi wpływami liberalnymi, które dążyły do sekularyzacji życia publicznego. To objawienie miało później istotny wpływ na rozwój kultu różańcowego w Kościele.
„Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec”. Takie życzenie wypowiedziała Najświętsza Maryja Panna w Gietrzwałdzie, w 1877 roku, kiedy Europa stała u progu Wielkiej Wojny.
Od ubiegłego roku trwała już wojna Serbsko -Turecka i powstania przeciw Imperium Osmańskiemu w Bośni, Hercegowinie, w kwietniu również Rosja wypowiedziała wojnę Turcji. Car prowadził już rozmowy z Austro-Węgrami i Rumunią. Do wojny szykowało się Imperium Brytyjskie.
„Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec.”
Niby na uboczu rozgrzanego, wojennego tygla, do małej wsi w Prusach Wschodnich ruszyły wielotysięczne tłumy wiernych odpowiadających na to wezwanie. I tym razem Różaniec oddalił od Europy widmo wojny.
Fatima – wezwanie do nawrócenia przez różaniec.
W 1917 roku w portugalskiej Fatimie Matka Boża ukazała się trojgu pastuszkom, ponawiając swoje wezwanie: „odmawiajcie codziennie różaniec w intencji nawrócenia grzeszników i zakończenia wojny.”. Orędzie fatimskie ukazało różaniec jako drogę ocalenia dusz i narzędzie pokoju dla świata.
Maryja ukazała różaniec jako skuteczną drogę ocalenia dusz i narzędzie pokoju dla świata. Orędzie fatimskie, w którym Maryja prosi o nawrócenie, pokutę i modlitwę różańcową, na nowo ukazało moc tej modlitwy.
W objawieniach Matka Boża prosiła też usilnie o powierzenie Rosji swojemu Niepokalanemu Sercu, ostrzegając, że jeśli prośba ta nie zostanie spełniona, Rosja szerząc swoje błędy, spowoduje wojny i prześladowania na całym świecie – a był to maj pamiętnego roku 1917 – czasu pozostawało niewiele…
Modlitwa fatimska.
O mi Jesu, dimitte nobis debita nostra, salva nos ab igne inferiori, perduc in caelum omnes animas, praesertim eas, quae misericordiae tuae maxime indigent.
Na temat polskiego przekładu tej modlitwy można znaleźć informacje w artykule
„Język łaciński, czy języki narodowe”.
Różaniec a wyzwolenie Austrii spod okupacji sowieckiej.
Po II wojnie światowej Austria znalazła się pod okupacją aliancką, w tym sowiecką. Katolicy rozpoczęli ogólnokrajową krucjatę różańcową, której przewodniczył franciszkanin o. Petrus Pavlicek. Przez dziesięć lat codziennie modlono się różańcem o wolność ojczyzny.
Formalne zakończenie okupacji Austrii nastąpiło po podpisaniu Austriackiego Traktatu Państwowego 15 maja 1955 roku, który przywrócił Austrii suwerenność (oryginał traktatu państwowego jest przechowywany w Moskwie, archiwach rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych).
W 1955 roku wszyscy Alianci, w tym Związek Sowiecki wycofał swoje wojska z Austrii – nie pozostawiając marionetkowego, komunistycznego rządu. Austriacy przypisali to zwycięstwo modlitwie różańcowej
[4] M. Fiedrowicz, Rosenkranz und Freiheit: Österreich 1945–1955, Wien 2005.
Chwała Ojcu / Doxologia
Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto; sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in saecula saeculorum. Amen.
Cud różańcowy w Brazylii, w 1964 r.
W roku 1964 Brazylii, Joao Goulart, podjął próbę Goulart przeforsowania programu radykalnych reform społeczno-gospodarczych, tym reformy rolnej – wywłaszczenie dużych majątków ziemskich i podział ziemi między chłopów, nacjonalizację niektórych gałęzi przemysłu i firm zagranicznych, reformę edukacji na model kubański.
Goulart utrzymywał kontakty z Moskwą i Hawaną, a w Brazylii działały legalnie partie komunistyczne i organizacje inspirowane marksizmem. Ludzie widzieli w tym przygotowanie do przekształcenia Brazylii w „drugą Kubę”.
W marcu 1964 Goulart zorganizował wiec w Rio de Janeiro, gdzie ogłosił przyspieszenie reform. W odpowiedzi, 19 marca 1964 r., odbył się w São Paulo „Marsz Rodziny z Bogiem o Wolność” – ogromna demonstracja, w której katolicy modlili się różańcem na ulicach w intencji obrony kraju przed komunizmem. Takie procesje odbyły się też w innych miastach. Wydarzenia te miały ogromny wpływ na powstrzymanie prób wprowadzenia w Brazylii komunizmu
[5] T. Bruneau, The Political Transformation of the Brazilian Catholic Church, Cambridge 1974.
Różaniec i ruch oporu wobec reżimu komunistycznego w Polsce.
W XX wieku różaniec stał się narzędziem duchowej walki także w Europie Wschodniej. W Polsce wierni gromadzili się na różańcu, aby przeciwstawić się ateistycznemu reżimowi. Jasnogórskie czuwania, procesje fatimskie i wspólnotowa modlitwa były duchowym fundamentem oporu wobec komunizmu.
Kościół przez wieki był ostoją polskości, a wiara dawała nadzieję na wolność nie tylko polityczną, ale i duchową, pozwalającą ludziom zachować tożsamość, godność osoby ludzkiej, moralną odwagę oraz niezależność sumienia w trudnych czasach próby. Działo się tak mimo, iż władze komunistyczne dobrze o tym wiedziały i potrafiły to wykorzystać
[6] A. Dudek, Reglamentowana rewolucja. Stosunki państwo–Kościół 1945–1989, Kraków 2004.
Objawienia w Akita, w Japonii (1973)
miały wyłącznie tło duchowe, stanowiąc wezwanie do pokuty i nawrócenia w obliczu kryzysu duchowego w Kościele i świecie. W tym czasie Matka Boża przez zakonnice miała ostrzegać przed straszliwą karą zesłaną przez Boga w wyniku ludzkiej niewdzięczności i grzechu, podkreślając znaczenie modlitwy różańcowej oraz pokuty jako jedynej drogi do złagodzenia gniewu Bożego i ocalenia
Okres, w któym nastąpiły objawienia w Kibeho, w Rwandzie, w 1981 r. był regresem wiary, był to czas postępującej ateizacji, apatii religijnej, szerzyły się akty wandalizmu wobec symboli wiary i zepsucie moralne młodzieży. Mało kto odmawiał Różaniec, a niektórzy duchowni ulegali wpływom teologów podważających znaczenie tej modlitwy. Matka Boża ukazywała się tam w latach 1981-1989, wzywając do nawrócenia,
„Jeśli nie okażecie skruchy i nie przemienicie waszych serc, wszyscy wpadniecie w otchłań.”
Miało to być zapowiedzią wojny i ludobójstwa, które wstrząsnęło Rwandą kilkanaście lat później. Alphonsine Mumureke – pierwsza wizjonerka, której objawienia rozpoczęły się 28 listopada 1981 r. pochodziła z plemienia Hutu, podobnie jak Nathalie Mukamazimpaka – druga wizjonerka, której objawienia rozpoczęły się w styczniu 1982 r.
Marie Claire Mukangango – trzecia wizjonerka, której objawienia od marca 1982 r. pochodziła z plemiena Tutsi. Wcześniej sceptycznie odnosiła się do objawień Alphonsine, ale później sama doznała wizji i stała się gorliwą głosicielką modlitwy różańcowej (Różaniec do Siedmiu Boleści Maryi). Zginęła w 1994 roku podczas ludobójstwa Tutsi.
Filipiny – „People Power Revolution” (1986)
W 1986 roku Filipiny były pogrążone w kryzysie politycznym i dyktaturze Ferdinanda Marcosa. Katolicy, zachęceni przez kard. Jaime Sina, wyszli na ulice Manili, odmawiając różaniec i stawiając naprzeciw czołgom figury Maryi. Niesamowite pokojowe zwycięstwo, które doprowadziło do obalenia reżimu, świat uznał za cud różańca⁷.
Mimo powstania kilku partyzantek (lewicowa Nowa Armia Ludowa, separatystyczny Narodowy Front Wyzwolenia Moro i Islamski Front Wyzwolenia Moro) udało się je powstrzymać przed zamordowaniem dyktatora i przejęciem władzy. Filipińscy katolicy odmawiali różaniec, odprawiono również msze święte.
Wysłani do stłumienia demonstracji żołnierze, w dużej liczbie odmówili wykonania rozkazów oraz przyłączyli się do manifestantów, głównie kobiet. Kraj został ocalony zarówno przed dyktaturą, jak i przed komunizmem
[7] N. Cullather, Power and Protest in the Philippines, Stanford 1999.
Różaniec jest drogą zwycięstwa!
Historia od Malty i Lepanto po Fatimę i Filipiny pokazuje, że różaniec jest modlitwą, która zmienia bieg dziejów. Nie tylko wspiera osobistą świętość, ale także broni Kościoła i narodów przed ciemnością. Odmawiany w języku ojczystym, pozwala sercu mówić do Boga prostymi słowami; odmawiany po łacinie, jednoczy wiernych z całym Kościołem i wprowadza w rytm wiecznej modlitwy Oblubienicy Chrystusa.
AMDG
